http://abchinus.blogspot.com

هفت هفته با روزنامه‌نگاران ايراني

2009-03-04T11:59:00.007+03:30

براي ديدن تصاوير بزرگ و خوانا روي عكسها كليك كنيد.

			شماره‌ي 7 ما مردها؛ ما زن‌ها سردبير: آزاده عصاران
			شماره‌ي 6 عشق سردبير: نسيم راستين
			شماره‌ي 5 علم بهتر است يا ثروت؟ سردبير: فرناز سيفي
			شماره‌ي 4 سفر سردبير: همايون خيري
			شماره‌ي 3 مهماني ايراني سردبير: رضا گنجي
			شماره‌ي 2 بازيافت سردبير: نيكي نيكروان
			شماره‌ي 1 مُــد سردبير: مريم نبوي‌نژاد

گروه روزنامه‌نگاران ايراني(Iranian Journalists) توسط همايون خيري در دي‌ماه 1387 (ژانويه

2009) تشكيل شد و حالا بعد از پنجاه روز 67 عضو دارد كه اين تعداد روزانه با حضور و خروج افراد تغيير مي‌كند.از اين تعداد تا كنون 29 نفر به انحاء مختلف از قبيل ارسال مطلب يا عكس يا مشاركت در انجام كارهاي فني و هنري همكاري داشته‌اند
عضويت در گروه با ارسال در خواست در صفحه‌ي اينترنتي مربوطه براي همه‌امكان‌پذير است. بنابراين اگر شما هم علاقمند هستيد، مي‌توانيد براي انجام يك كار گروهي جذاب به گروه بپيونديد. فقط شرطش اين است كه فعال باشيد.

گروه تا كنون هفت شماره نشريه تحت عنوان «روزنامه‌ي يك صفحه‌اي» (به نشانه‌ي يك صفحه‌ي اينترنتي) منتشر كرده است.

در اين هفت شماره 83 مطلب از 28 نفر از اعضاي گروه به ترتيب زير منتشر شده است:

(7يادداشت): همايون خيري(استراليا)

(6 يادداشت): رودابه برومند(آمريكا)، رضا گنجي(ايران)

(5 يادداشت): نسيم راستين(امارات)، نيكي نيكروان(آلمان)

(4 يادداشت): مجيد آل ابراهيم(سوئد)، امير اخلاقي(امارات)، پارسا صائبي(كانادا)، لادن كريمي(مالزي)، فتانه كيان‌ارثي(اتريش)

(3 يادداشت): لوا زند(امريكا)، مهران شقاقي، مريم نبوي‌نژاد(كانادا)

(2 يادداشت): مريم اقدمي(هلند)، صفورا اولنج(امارات)، علي‌اصغر رمضانپور(بريتانيا)، آزاده عصاران، ليلا ك.(استراليا)، شهره منشي‌پوري(سوئد)، م.هستا(ايران)

(1 يادداشت): مجتبا پورمحسن(ايران)، بنفشه تميزي‌فر(ايران)، اميد حبيبي‌نيا(سوييس)، محمد خواجه‌پور، صنم دولتشاهي(بريتانيا)، فرناز سيفي(هلند)، مينا ملكيان(آلمان)، معصومه ناصري(هلند)

------------
اسامي ساير افرادي كه تا كنون با اين هفت شماره همكاري كرده‌اند به شرح زير است:

عكاسان عضو:
ساغر امير‌عظيمي(ايران)، آزاده عصاران، رضا گنجي(ايران)

عكاسان همكار غير عضو:
لينسي آداريو، جنيفر براون، تيلمن بيلينگ

ساير عكاسان:
سوكري سوك‌پلانگ(رويترز)

تصويرسازي (براي شماره‌ي پنج) و انتخاب عكس(براي شماره‌هاي يك تاشش):
رضا گنجي
شماره‌ي 7: آزاده عصاران

طراحي لوگو و مسترپيج و گريد صفحات: رضا گنجي

صفحه بندي همه‌ي شماره‌ها: رضا گنجي

------------
در ارتباط با اين هفت شماره بد نيست به چند نكته‌ي آماري ديگر هم اشاره كنم:
پراكندگي محل سكونت اعضاي فعال كه تا به حال در نشريه مطلب نوشته اند به صورت زير است:
ايران (17 مطلب - 7 نفر)
امارات (11 مطلب - 3 نفر)
آمريكا (9 مطلب - 2 نفر)
استراليا (9 مطلب - 2 نفر)
كانادا (7 مطلب - 2 نفر)
آلمان (6 مطلب - 2 نفر)
سوئد (6 مطلب - 2 نفر)
هلند (6 مطلب - 4 نفر)
اتريش (4 مطلب - 1 نفر)
مالزي (4 مطلب - 1 نفر)
بريتانيا (3 مطلب - 2 نفر)
سوييس (1 مطلب - 1 نفر)

خب من بلد نيستم نمودار به صفحه منتقل كنم والا در ينجا نمودار رشد تعداد مطلب در هر شماره را هم ارائه مي‌كردم. عجالتاً اطلاعاتش به اين صورت است كه:
شماره‌ي 1: 4 مطلب
شماره‌ي 2: 6 مطلب
شماره‌ي 3: 9 مطلب
شماره‌ي 4: 16 مطلب
شماره‌ي 5: 16 مطلب
شماره‌ي 6: 15 مطلب
شماره‌ي 7: 17 مطلب

----------

موضوع شماره آينده‌ي نشريه « آسمان؛ علم، خرافه» است. سردبيرش مجيد آل‌ابراهيم و محل انتشارش هم وبلاگي است كه آزاده عصاران براي آرشيو كردن نشريه ‌ساخته.
اگر مطلبي در اين زمينه داريد در گروه عضو شويد و با مجيد در ارتباط باشيد.

2008-12-20T01:22:00.000+03:30

خيابان عباس آباد- تقاطع مدرس

نامرئي باشيد!

2008-09-29T01:19:00.000+03:30

----------------------------------------------

آوراي عزيز دعوت كرده كه بنويسم اگه نامرئي بودم چه كارهايي مي‌كردم؟
بنده هم لبيك گويان اطاعت امر مي‌كنم كه آورا ، پروردگار طوفانها و الاهه باد هاست و وقتي يك نسيم دلپذير از آنسوي آبهاي جنوب به سرزمين آبچينوس بوزد بايد شكر كرد كه كاترينا نبوده است :)

راستش اول كه بهش فكر كردم ديدم اگه قرار بود نامرئي بشم هيچ كار خاصي به نظرم نمي رسه و با خودم گفتم در اونصورت احتمالاً خيلي زود برمي‌گردم به همون دنياي مرئي. اما بعد كه يه خورده بيشتر فكر كردم ديدم خيلي از ما آدما در روابطمون با همديگه سعي مي كنيم كارايي بكنيم كه اگه مردم نمي ديدنمون نمي كرديم. از لباس پوشيدنمون گرفته تا حرف زدن و خيلي چيزاي ديگه، طوريكه اگه يه روزخودمونو بررسي كنيم مي بينيم شصت و دو و سه دهم درصد از كارها مون توي اون روز دقيقاً به خاطر حضور ديگران بوده. خيليامون به همين دليل رياكاران قهاري شده ايم كه اگه نامريي بوديم نمي شديم. اين شد كه جدي تر با خودم فكر كردم كه واقعاً اگه نامرئي بودم و كسي منو نمي ديد چه كارهايي رو نمي كردم كه الآن از روي اجبار انجام مي دم وچه كارهايي رو انجام مي دادم كه الآن به خاطر مرئي بودن نمي تونم.

به نظر من دوتا دليل وجود داره كه بخواهيم نامرئي بشيم:

اول اينكه ديگران نتونن متوجه كاراي ما بشن.
دوم اينكه ما بتونيم متوجه كارهاي ديگران بشيم.

من در مورد خودم به اين نتيجه رسيدم كه اگه نامرئي بودم احتمالاً از اين فرصت براي وقتاي عكس گرفتنم استفاده مي كردم و يكي از مشكلات عكاسي رو حل مي كردم. يعني بدون اينكه لازم باشه از كسي اجازه بگيرم و يا نگران رعايت كردن پابند هاي غيرمنطقي عرفي و قانوني باشم (كه در عكاسي هميشه وجود دارند)، سعي مي كردم عكس هايي كه تا بحال امكانش رو نداشته ام بگيرم. مثلاً خيلي وقتها شده توي خيابون به خاطر اينكه يك خانمي هم در كادر دوربين ديده مي شده از عكس گرفتن منصرف شده ام كه مبادا به ايشان بر بخورد. اساساً توي كشور ما براي عكاسي هاي اجتماعي و مستند، بالاي هشتاد و نه و سه دهم درصد آدما يا جاهايي كه براي محكم كاري و رعايت اخلاق و ادب محترمانه ازشون خواهش مي كنيم اجازه بدهند عكس بگيريم، جواب منفي مي دهند و چاره اي نمي مونه جز اينكه قايمكي عكس بگيريم. عكاسي از محل هاي عمومي هم كه كلاً دردسر دارد. مخصوصاً توي ايران كه ملت اساساً بي اعتمادند نسبت به دوربين. يادمه يه بار براي عكس گرفتن از اين سوژه چند ساعت وقت و انرژي گذاشتم تا بالاخره اجازه دادند عكس بگيرم. از اين دست اتفاقات خيلي زياد برايم پيش اومده و دلايل مختلف اجتماعي داره و شهر و بيابان هم نمي شناسد. مثلاً يه بار ديگه داشتم از يه دشت وسيع كه در دوردست ها در دامنه كوهها و در كنار يك رود، چادرهاي كوچ نشين ها ديده مي‌شد عكس مي گرفتم كه ديدم از پشت سر چند مرد روستايي سنگ پران و فحش گويان به استقبالم آمدند كه «آهااااي تو داري از زنهاي ما فيلم مي گيري؟ »

بنابراين من اگر نامريي بودم بهترين استفاده رو در عكاسي مي كردم.چون نامرئي بودن كمك مي كنه كه آدم در موقعيت هايي كه تا بحال نمي تونسته باشه حضور پيدا كنه و عكس بگيره. مثلاً عكاسي از مشاغل و عكاسي ازآدمهاي مختلف... ، فكرشو بكنيد در اونصورت چه سوژه هايي مي شه پيدا كرد!
بنده خدا زهرا كاظمي هم اگه اون موقع كه داشت عكس مي گرفت نامرئي مي بود، ديگه كسي نمي ديدش كه بعداً به خاطر عكس گرفتنش به زندان بيفته و بعد هم بطور كلي نامرئي بشه.

اما خارج از بحث عكاسي آنچه مسلمه، اگه نامرئي بودم اصلاً دور و بر فضولي كردن و سر از كار ملت در اوردن نمي رفتم. همين حالاش هم كه مرئي ام و سيبيل چخماقي و اين حرفا، اگه كسي بخواد اطلاعات اضافي راجع به مسايل شخصي كس ديگه يي بهم بده اصلاً اعصابشو ندارم. مگر اينكه واقعاً توي زندگيم تاثير بذاره يا طرف يه شخصيت عمومي يي داشته باشه يا خودش بهم بگه يا اتفاقي فهميده باشم. اگه نه اصلاً علاقه يي ندارم به اينجور دونستن ها. خيلي هم پاك و مبرا نيستم البته. اما اغلب همينجورم كه گفتم.دوستاني كه از نزديك مي شناسندم مي دونند. يه چيز ديگه هم اينكه اگه مي‌خواستم يه وظيفه اجتماعي براي خودم قائل باشم و كار مثبتي بكنم، سعي مي كردم از فرصت نامريي بودن خودم براي بي اثر كردن كاراي ديگراني كه يقين داشتم دارن ناحق مي كنن استفاده كنم و يا جلوي بعضي از خلافها و جرمهايي كه اطلاع داشتم يا جلوي چشمم اتفاق مي‌افتادند رو مي‌گرفتم.مثلاً طرف اگه مي خواست مواد بفروشه از دستش مي‌قاپيدم و از بين مي بردم يا خيلي كاراي مشابه ديگه .

به هر حال هرچي بيشتر فكر مي‌كنم ليست كارهايي كه در صورت نامريي بودن انجام مي دادم طولاني تر مي شه بنابراين بهتره همينجا متوقفش كنم.
اما سنت بازي هاي وبلاگي يادم نرفته و همينجا از همه دوستاي عزيزم دعوت مي كنم اگه علاقمند هستند، توي وبلاگشون بنويسند كه اگه نامريي بودند چه كارهايي مي كردند؟ خبر هم بدن كه ما هم بخونيم.

پا نوشت:

1- يه وقت فكر نكنيد آمارهايي كه نوشته ام از خودم در آورده ام، همه شون مال زاگبي و گالوپ و ايناس.وقتي همه آمار مي دن چرا ما نديم؟
2- راستي توي محل زندگي شما هم از اين تابلوهاي تبليغاتي كه از «مردم عادي» دعوت مي كنه «همكاران نامرئي» باشند وجود داره؟

Comments

بازگشت به صفحه اصلي آبچينوس

نويسنده ميهمان: رضا گنجی ... ولک سمبوسسسسسه

2008-09-11T04:37:00.013+04:30

مطلب زير رو چند روز پيش براي همايون عزيز فرستاده بودم كه دروبلاگ آزادنويس منتشر بشه كه البته منتشر شد اما بدليل فيلترشدگي ( يه چيزي تو مايه هاي ذات الريه)، در اينجا هم ميذارمش كه شما خوانندگان( يا شايدم بينندگان) آبچينوس، حالشو ببريد

***********************

من پيشنهاد مي‌كنم واسه خاطر سال نوآوری و شكوفايی هم كه شده يه بار توی مهمونی‌های تولد و دور هم نشستن‌هاتون دست به كار جديدی بزنيد و با مراجعه به سنت های اصيل خودمون به جای كالباس و سوسيس و سالاد و پاستا و اينجور چيزهای معمولی يا در كنار اونا يه ظرف سمبوسه هم بذاريد تا ببينيد چطور همه رقبا رو از صحنه بيرون مي‌كنه اين سمبوسه! مخصوصأ كه لازمه هم در موقع درست كردن و هم در موقع خوردنش نوار بندری با صداي بلند بذاريد تا تمام سلولای بدنتون درک درستی از سمبوسه بدست بيارن و خلاصه ملت بی اختيار مهمونی رو بتركونند و يه جا بند نباشند.

حالا ياد مي‌دم سمبوسه واقعی چه جوری درست می‌شه كه انگشتاتونم باهاش بخوريد و بدونيد اينی كه شما امروز بلد می‌شيد تومنی صنار با اون سيب ‌زمينی‌های خام بی ‌مزه‌ای كه توی خيابونا به اسم سمبوسه می‌فروشن فرق داره.

اولش بايد يك كيلو سيب ‌زمينی بگيريد و خوب بشوريد و بدون اينكه پوستشو بكنيد بپزيد. بعد كه پخته شد پوستش خيلی راحت با دست جدا می‌شه. در نهايت بايد اونا رو ريز خرد كنيد.

حالا اين ظرفو بذاريد كنار و بريد سراغ پيازها.

دوتا پياز اندازه متوسط رو ريز ريز يا رنده كنيد و بعد توی يه ماهيتابه بزرگ تفتشون بديد. بعد يه مقدار روغن و سيصد گرم گوشت گوساله بدون چربی چرخ كرده به پيازها اضافه كنيد و يه مقدار نمک و فلفل ‌قرمز هم بهش بزنيد.

در حاليكه همه اين مواد رو با هم مخلوط كرديد و داريد سرخ می‌كنيد، يك قاشق غذاخوری رب گوجه هم اضافه كنيد و بعد كه همه مواد سرخ شدند، سيب ‌زمينی‌هايی رو كه كنار گذاشته بوديد بهشون اضافه كنيد.

موقعی كه سيب زمينی‌ها رو اضافه می‌كنيد بايد بلافاصله سبزی جعفری هم اضافه كنيد. جعفری‌ها بايد قبلأ شسته و خرد شده باشند و براي اين حجم از مواد كه توی ماهيتابه هست حد اقل به اندازه دو پيمانه جعفری خرد شده لازمه.

پيمانه من ليوان معموليه كه حجمش اندازه دويست و پنجاه گرم آبه. همزمان يه مقدار تمرهندی هم بايد اضافه كنيد. تمر هندی رو بايد قبلأ با آب رقيق كرده باشيد و بعد از جدا كردن هسته‌ها از صافی گذرونده باشيد.

بعضی‌ها البته تمر هندی نمی‌ذارن توی سمبوسه. واضحه كه اشتباه می‌كنن. حداقلش اينه كه سمبوسه ساخت اينجانب بايد تمر هندی داشته باشه.

نكته‌ای كه بايد توجه كنيد اينه كه جعفری‌ها نبايد سرخ بشن. سيب زمينی‌ها هم همينطور. پس مراقبشون باشيد و بلافاصله بعد از اينكه مخلوط رو خوب هم زديد شعله رو خاموش كنيد. حالا يه كم بچشيد و اگه احساس كرديد نمک يا فلفلش اندازه نيست، بهش اضافه كنيد.

ما خودمون به اينجاش كه مي رسه فلفلشو خيلي زياد مي كنيم كه البته ضرر داره و ممكنه خيلی‌ها دوست نداشته باشند.

حالا برويد سراغ نان‌ها.

نان مورد نياز ما نان لواشه. اين روزها در تهران نان لواش رو بصورت برش‌ خورده مثل چند تا كاغذ آ-چهار بسته بندی می‌كنند و توی دريانی‌‌های همه محلات می‌فروشند كه برای كار ما مناسب‌تره ولی نان لواش معمولی يا تافتون‌های ماشينی هم خوبه. فقط يه خورده بايد توی صف بايستيد كه ديگه اينو كاريش نمی‌شه كرد.

البته اين بسته نانی كه توی عكس می‌بينيد يه كم كج و معوجه و دور ريزش زياده. تازه بعد كه بازش كردم ديدم با همه مجوز‌هايی كه روش چاپ كرده توش پر از نان‌های نصفه يا سوراخ و يا خميره و عملأ به دردم نخورد.

به هر حال،

يه قيچی تميز برداريد و نوارهايی به طول تقريبی ده در بيست و پنج سانتيمتر از نان‌ها جدا كنيد. بعد با اين نوارهای مستطيل شكل قيف‌های مثلثی شكل درست كنيد. توی عكس پايين كه ببينيد متوجه مي‌شيد چطور درست شده. با اين حال توضيح دقيقش رو هم می‌گم ولی اگه حوصله رياضيات و مثلثات نداريد يا توضيح من نامفهومه نگران نباشيد (عكس‌ها اغلب گوياتر از متن‌ها هستند).

برای ساختن قيف مثلثی، يه گوشه‌ی نوار نان را بصورت مثلث تا بزنيد طوريكه ضلع كوچک نوار روی ضلع بزرگ اون بخوابه. بعد مثلث بوجود اومده رو روی اون ضلعش كه داخل باريكه مستطيلی نان اومده و گوشه‌اش رو با دست نگه داشته‌ايم بخوابونيد تا ضلع ديگه‌ی اون (يعنی ضلع تا خورده‌ی بسته)، روی اون يكی ضلع بزرگه‌ی نوار بخوابه و يه جيب درست بشه. حالا يه بار ديگه همين كار رو ادامه بديد تا قيفتون كامل بشه. يعنی باز هم روی ضلعی از مثلث كه به داخل باريكه مستطيلی شكل نان آمده بخوابونيد و تا بزنيد. حالا يه قيف به شكل مثلث داريد كه دو ضلع اون بسته هستند و يك ضلع باز اون رو به بالا است و اضافه‌ی باريكه مستطيلی شكل نان، در كنار همين در ِ باز قيف هست.

حالا داخل قيف رو با مواد سمبوسه پر كنيد. (عرض كنم خدمتتون كه اين دستايی كه می‌بينيد توی عكس‌ها صد البته دست‌های بنده نيستند. من در واقع دوربين دستمه و ايشون هم يك خواهر محترمي هستند كه لابد دستاشو خوب شسته و ناخن‌هايشان هم تميز است انشا الله. حالا باز خوبه كه انگشتاشو نكرده تو جوهر والا بنده بسيار بسيار دلخور می‌‌شدم از اين معصيت عظماء).

بعد گوشه‌های نوار نان رو داخل جيب فرو كنيد تا موقع سرخ كردن مواد از توش بيرون نريزه. من بعضی‌ها رو ديده‌ام كه اين كارو نمی‌كنند و بجاش فقط رويش می‌خوابونند كه من خودم اونجوری رو دوست ندارم و فكر می‌كنم كارشون ناقصه.

حالا فقط مونده كه يه ماهيتابه برداريد و با يه مقدار روغن سمبوسه‌ها رو سرخ كنيد.

اين هم سمبوسه حاضر و آماده فرد اعلي كه اين جانب به اتفاق جمع كثيری از خوزستانی‌های مقيم مركز زديم تو رگ و جای همه رو خالي كرديم ...

اينا همه‌شون سمبوسه خوردن و ديگه هيچي حاليشون نيست.

البته من برای جلوگيری از اشاعه فساد و فحشا اين عكس رو يه مقدار با الگوهای مجاز منطبق كردم و شما هم مطمئن باشيد كه دختر حاجي الماس توی اين مجلس حضور نداره و اين آقايون هم در حال حركات موزون نيستند بلكه دارند ورزش می‌كنند كه برای سلامتی خيلی خوبه. شما هم هميشه ورزش كنيد. گو اينكه سمبوسه را كه ميل بفرماييد و موسيقی سنتی بندری هم كه گذاشته باشيد خود بخود ورزشكار میشيد.

حالا يه ابتكار من درآوردی ديگه:

از اونجايي كه آشپزی و شيرينی پزی بيشتر از اينكه به فرمول و رياضی وابسته باشه به ذوق و خلاقيت آدم بستگی داره من يه كار جديد كردم ببينم چی از توش در مياد كه حالا عكسش هم گذاشته‌ام اينجا.

ماجرا اين بود كه من داشتم فكر می‌كردم با اين اوضاع نان لواش‌هايی كه نصفش خميره و نصفش سوراخ و سوخته است چه كار كنم كه يه جايگزينی براش داشته باشم. بنابراين با يه مقدار آرد و آب و روغن خمير درست كردم و مواد سمبوسه رو توی برش‌های كوچيكی از اون ريختم و گلوله‌های كوچيكی درست كردم و بعد سرخ كردم. نتيجه بد نشد ولی ديدم به دردسرش نمي ارزه و البته بين خودمون باشه مزه‌اش هم به خوبی اون قبلي‌ها نبود. من البته با تمر هندی و فلفل يه سس من‌درآوردی هم درست كردم و كنارش گذاشتم كه خيلی خوشمزه‌اش كرد.

خب ديگه كلاس تئوری تموم شد. يالا بجنبيد كه واحد‌های عملی‌تون رو هم بتونيد پاس كنيد.

كامنت‌هاي آزادنويس

برگشت به صفحه اول وبلاگ آبچينوس

اين مرد نازنين

2008-08-23T06:19:00.003+04:30

منبع عكس: نامشخص

« مهمانان عزيز! لطفاً اجازه بفرماييد، دوست من آقاي عزت الله انتظامي مي خواهند چند كلمه‌اي با شما صحبت كنند»

شهرام ناظري استاد محبوب موسيقي و آواز كه هنگام اجراي كنسرتش در نياوران اين كلمات را به زبان راند، حاضران را شگفت‌زده كرد. كمي بعد عزت الله انتظامي روي سكو رفت و از مجرمي سخن گفت كه در زمان نوجواني در يك درگيري خياباني كسي را كشته بود. گفت كه او پس از سپري كردن چند سال در زندان هم‌اكنون به سن «قانوني» رسيده و در انتظار «اعدام» است. انتظامي از پادرمياني چند تن ازهنرمندان براي دعوت خانواده مقتول به «عفو» سخن گفت كه همگي ناكام بودند. در اينجا او ميانجي مي‌شود تا شايد توفيقي بدست آيد. به منزل مقتول مي رود و ساعتها تلاش مي‌كند اما او نيز موفقيتي بدست نمي‌آورد تا اينكه در نهايت وقتي كار به واپسين ساعات نيمه شب مي كشد مي‌گويد:«من سن و سالي گذرانده ام و ديگر توانايي سابق را ندارم و شبها خيلي زود مي خوابم. علي‌رغم اينكه هيچ نسبتي هم با جوان زنداني ندارم اما اين موضوع انقدر اهميت داشته است كه چند شب است نخوابيده ام و حالا هم كه ساعت سه نيمه شب است كماكان پيش شماهستم » انتظامي به آنها يادآوري مي كند:« شما مي دانيد كه در اينگونه دعوا هاي خياباني هميشه احتمال هست كه در يك اتفاق ساده جاي قاتل و مقتول عوض شود. در اين ماجرا هم مي‌دانيد كه قاتل فرزندتان براي كشتن او به آن محل نرفته و قصد قبلي براي قتل نداشت، ولي حالا او - اگرچه به سزاي جرمش- اما « با نيت ما و به تصميم ما» كشته خواهد شد. براي همين از شما خواهش مي كنم كه فرصت بازگشت به زندگي و اصلاح به او بدهيد»
چنين به نظر مي رسد كه اين كلمات تا حدي مؤثر بوده‌اند زيرا به هنگام رفتن، مادر مي گويد: « انشا الله امشب راحت خواهيد خوابيد.»

عزت الله انتظامي در كنار شهرام ناظري با مردم سخن مي گويد

انتظامي گفت:« اكنون فكر مي كنيم تا حدودي موفق شده ايم اولياي دم را به دريافت خونبها راضي كنيم و ادامه داد:« متاسفانه مشكل اين است كه خانواده‌ي زنداني هيچ توانايي مالي ندارند. من هم خودم يك بازنشسته ام با حقوق ناچيز بازنشستگي. اما به اعتبار شناختي كه شما مردم مهربان از من داريد از شما مي خواهم تا همگي به اين جوان ياري كنيم و بعد از چند سال حبس و انتظار مرگ، اميد زندگي دوباره به او ببخشيم »

دراين لحظه كسي از ميان مردم بلند شد و گفت:« اين مبلغ چقدر است؟ » انتظامي جواب داد كه گويا مبلغ قانوني ديه در حدود چهل و هفت يا پنجاه ميليون تومان است اما احتمالاً مبلغ بيشتري بايد جمع آوري شود تا رضايت خانواده مقتول جلب شود. مرد خيرخواه گفت كه همه مبلغ قانوني را او پرداخت مي كند. اين اقدام غير منتظره همه حاضرين را به تشويق و تحسين واداشت و عزت الله انتظامي هم با خوشحالي از ثمره اين تلاشش .از آن نيكمرد سپيد موي تشكر كرد. به هنگام پايين آمدن از سكو، مرد مهربان به نزد انتظامي رفت و با او گفتگو كرد

ماجرا در اينجا به پايان رسيد و كنسرت به جريان عادي خود ادامه داد.

---------------------------------------

آنچه در كنسرت شهرام ناظري گذشت، گوشه اي از دل بزرگ و مهربان عزت الله انتظامي را نشان مي دهد وبه ما يادآوري مي كند كه وظيفه اجتماعي يك هنرمند محبوب چيست. چنين شخصي هيچگاه نسبت به جامعه و انسانها بي تفاوت نيست. آنچه او و همكارانش بي دريغ انجام داده اند مسؤوليت‌پذيري‌شان را نشان مي‌دهد و انساندوستي‌شان را به ما مي‌ نماياند. حركتي كه آنها انجام مي دهند به هيچ روي نفي حقوق و رد آلام و آسيبي كه به خانواده مقتول رسيده است، نيست بلكه از ديد من يك حركت خداپسندانه و يك نگاه كلي تر به جامعه و يك حركت مسؤولانه است.
بايد يادآوري كنم كه عزت الله انتظامي اكنون هشتاد و چهارساله است. سرد و گرم روزگار چشيده و به اعتبار فرهنگ سنتي ما حكم ريش سفيدي دارد.

افزون بر اين او هنرمند است و محبوب. از آن دست انسانهايي‌ است كه همه ستايشش مي كنند. دوسال پيش سازمان جهاني يونسكو به خاطر يك عمر فعاليت انتظامي طي مراسم افتخار آميزي درمقر خود در پاريس از او تقدير كرد. انتظامي در آن مراسم گفته بود:« اگر نيت يكساله داريد گندم بكاريد و اگر نيت ده ساله، درخت. اما اگر نيت صد ساله داريد بايد آدم تربيت كنيد» . و ادامه داده بود كه سينما آدم تربيت مي كند و در آخر هم امضا كرده بود كه « من عزتم. عرت يد الله. بچه سنگلج»

من اما اينجا بايد اضافه كنم كه« او عزت است؛ عزت و افتخار جامعه ايران و بچه خاك پاك زمين.»

---------------------------------------

از ماجراي آن شب كه بگذريم دو نكته باقي مي ماند.

اول اينكه چگونه مي شود اين خشونت روز افزون را از جامغه ايران زدود؟ همه ما شاهديم كه همه روزه كوچكترين برخوردي ميان دو عابر كه در پياده راهي از كنار هم مي گذرند يا كوچكترين تصادف دو ماشين كه از سر سهل انگاري راننده اي بوجود مي آيد در كسري از ثانيه به بزرگترين دعواي ممكن تبديل مي شود. همين دعوا ها گاهي نتايج جبران ناپذير به بار مي آورند.

دوم اينكه چگونه مي شود اين فرهنگ را در ميان لايه اي از مردم تسري داد كه خواهان هيچ مرگي از طريق قانون و دستور نباشند؟ حد اقل در مورد انسانهايي كه جرمشان را در زمان كودكي و زماني كه هنوز شخصييتشان بطور كامل شكل نگرفته و عملاً كودك يا نوجوان محسوب مي شده اند مرتكب شده اند و همينطور حداقل در مورد بزرگسالاني كه عميقاً از كرده خود نادم و پشيمانند. من اينها را البته در باره كساني مي گويم كه قتلي مرتكب شده اند و منظورم هم اين نيست كه هيچگونه مجازاتي نشوند بلكه مرادم صرفاً اعدام و قصاص و اين قبيل مجازاتهاست. اين هم واضح است كه در مقابل ساير جرايم كه اصلاً جاي بحث ندارد كه اعدام به هيچ روي شايسته يك جامعه سالم متمدن نيست.مي دانم كه اين مساله محل مناقشه شديد است و ممكن است خيلي ها بگويند كه حكم شرعي هست و آيا اگر خودت جاي فلان بودي و بهمان چه مي كردي؟ مي دانم. اما اين را هم مي دانم كه بالاخره ما افراد جامعه هم بايد از يك جايي يك تكاني به افكارمان بدهيم. يك حساب ساده كه بكنيم از اخباري كه مي شنويم از اينجا و آنجا روشن مي شود كه با وجود مجازاتهايي كه ما داريم ميزان جرايم در كشور ما كمتر است يا مثلاً در كشور هاي اسكانديناوي كه مجازاتهايشان اينگونه نيست؟ جايي خوانده بودم كه استقبال از اين نوع مرگ هاي دستوري گريختن يك جامعه است از پذيرش مسؤوليتهايي كه در قبال تربيت فرزندانشان داشته است.
به هر حال اينجور چيزها كه البته در تخصص من هم نيست، بايد به صورت ريشه اي حل شوند و طبيعتاً هر وقت به صورت يك فرهنگ و يك خواست عمومي تبديل شد خود به خود قوانين هم تغيير خواهند يافت

---------------------------------------
خبر تكميلي 1:
اميد نيوز

عزت الله انتظامي به دليل تلاش براي جلب رضايت خانواده مقتول به همراه پرويز پرستويي و كيومرث پوراحمد به دادگاه احضار شدند. حساب بانكي كه به اين امر اختصاص يافته بود مسدود شد

شاملو بازپرس شعبه اول دادسراي امور جنايي تهران در گفت‌وگو با خبرنگاران درباره احضاريه گفته است «اين افراد با ايجاد يك شماره حساب جمعي قصد در تلطيف احساسات عمومي را داشته تا مردم تحت تأثير قرار گرفته و ‌براي يك مجرم و قاتل جاني ملاحظه به خرج دهند در صورتي كه اين فرد قاتل بوده و حكمش برابر قانون قصاص است. »
شاملو افزود: يك روزنامه صبح در حركتي با چاپ مطلبي در خصوص ابراز همدلي و حمايت روزنامه‌نگاران و بازيگران از يك قاتل جاني اقدام به ايجاد يك شماره حساب به نام اين 3 بازيگر كرده در حالي كه اين امر غير قانوني بوده و به همين دليل حكم مسدود شدن اين حساب صادر شده است.
وي ادامه داد: «بهنودشجاعي» فردي كه روزنامه‌ها و برخي از بازيگران به اشتباه از وي در حال حمايت هستند، فردي است كه از روي عمد‌ مرتكب قتل‌ شده كه به پرونده وي نيز رسيدگي شده و ‌به قصاص محكوم شده است.
شاملو در خصوص اين موضوع كه آيا خانواده مقتول از بهنود تقاضاي ديه كرده‌اند، گفت: خانواده مقتول در تمام مراحل رسيدگي به پرونده تقاضاي اجراي حكم قصاص را داشته‌اند و حاضر به هيچ‌گونه گذشتي نيستند.

متن كامل

---------------------------------------
خبر تكميلي 2:
راديو زمانه

آقای عزت‌الله انتظامی، هنرمند سرشناس سینمای ایران در این زمینه می‌گوید:

بازپرس گفته که این‌ها راضی نبودند و ما بی‌خودی این‌کار را کردیم. هم‌چنین گفتند که حساب را مسدود خواهند کرد.
اما آن‌جا که برویم، مطالبی داریم که به آن‌ها خواهیم گفت. خواهیم گفت‌ که ما سرخود این کار را نکردیم، ما رفتیم آن‌جا (خانواده مقتول) موافقت کردند و قرار شد که یک مبلغ سنگینی را دیه بگیرند.
ما هم یک چنین کاری کردیم که یک کسی را از مرگ نجات بدهیم و به نظر من هیچ جای کار ما، غیرقانونی نیست.

شما در کجا این موافقت را از ایشان گرفتید؟

آقای پرستویی و من و آقای پوراحمد رفتیم منزل آن‌ها و آن‌ها موافقت کردند که این کار را ما انجام بدهیم و ما این کار را کردیم.
آن‌ها گفتند که ما او را می‌بخشیم و در قبال آن یک دیه‌ای می‌خواهیم. ما هم قضیه را ‌دنبال کردیم و حسابی باز کردیم. مردم هم ‌پولی را در این حساب ریختند. مقدارش البته زیاد نیست.
ما تصمیم داشتیم که بقیه‌ی آن را هم یک‌جوری فراهم کنیم و به آن‌ها بدهیم و این‌ها موافقت‌شان را اعلام کنند. چون باید حتماً پدر رضایت بدهد.
آن شبی که من با آن‌ها صحبت می‌کردم، موافقت کردند. ما چند نفر بودیم که به آن‌جا رفتیم؛ آقای پرستویی، من و آقای امیرشهاب رضویان.
یک آقای روحانی هم بود که دایی خانم بود، ایشان هم بودند، شوهرشان هم بودند و تا تقریبا سه بعد از نیمه‌شب‌ آن‌جا بودیم و موافقت کردند و ما هم اقدامی کردیم که یک پولی جمع کنیم، بدهیم که آن پسر اعدام نشود.
من نه اطلاعات قضایی دارم و نه می‌دانم چه بگویم. این عین واقعیتی است که بر ما گذشته است.

متن كامل

---------------------------------------

پي نوشت:

1- مثل اينكه اين دفعه لحن نوشته ام خيلي جدي شد: )

2-- تداركات اين كنسرت شهرام ناظري ضعيف . تك ماده هم شاملش نمي‌شه. حيف از اين موجود خوش صداي نازنين نباشه كه تو يه همچون شرايطي بخونه؟ اون بنر بك‌گراند رو ببينيد! حتي نتونسته اند خوب فيكسش كنند كه اينقدر چروك نباشه

3- كيفيت عكس البته پايينه. چون با يه دوربين كوچيك و از فاصله خيلي دور و در تاريكي شب گرفته شده.

4- از خواهر محترم سركار خانوم سحر، به خاطر اينكه در شرايط كاملاً نا متعادل وسط كوه و دره و بيابون و در ماشين در حال حركت با زحمت و مشقت فراوان و بصورت كاملاً آنلاين عكساشو رو در اختيارم گذاشت حسابي ممنونم . شماره حسابت گفتي چي بود؟ : )

5- بالاغيرتاً اگه عكسهاي اين اينجا رو جايي استفاده مي كنيد يه ندا بديد. دستكاري و روتوش هم نكنيد لطفاً. ذكر منبع هم كه چي؟ همه با هم بگيد.... بعله... واجبه

comments

لينك به اين پست

بازگشت به صفحه اول وبلاگ

2006-09-24T18:22:00.000+03:30

1)

خيلي ممنون. خيلي ممنون.جا داره كه در اينجا از همه شمايي كه «قبول زحمت» كرديد و تشريفتون را برداشتيد آورديد اينجا تشكر كنم
عرض به حضور انور شما كه به افتخار تعداد زيادي از وبلاگر هاي محترم كه غالباً از طبقه اناث هستند و در اين ماه متولد شده اند ( البته خيلياشون هم در ماه هاي ديگه و كلاً در طول سال متولد شده اند كه خب در نوع خودش شگفتيه). خلاصه عرض ميكردم كه به افتخار همه شون و با الهام از اشعار حكيم فقير الشعراء سنگاپوري يه ترانه ي بندري سروده ام كه تقديم ميكنم به همه ي شما دوستاي گلم. اميدوارم كه خوشتون بياد( سوووووت)بايد خدمتتون عرض كنم كه اين ترانه اي كه ميخونم، از كاراي خوب دوست عزيزم «استاد مسلم عرصه فرهنگ و موسيقي» ممد سيبيلو هست كه... ( سوت...كف...دست... اوووه )
خيلي ممنون. خيلي ممنون.جا داره ... جاداره ( سووووت) جاداره كه همينجا از همه كسايي كه در ساختن اين سرود كمك كردند خصوصاً حاج آقا ده بالا زاده مديركل محترم تشكر كنم. به افتخارشون........ ( سووووت)
اسم ترانه هست: خواهران محترم اهل شهرستان آبادان متاسفانه كمي كم تحمل شده اند.
( صداي دلم ديمبو + ني انبون + تمپو + ... )
دختر عبوداني بي قراره
عاشق شده و خبر نه داره اوووووووه ي
از كوي دلوم تو گذر كن
سري بر بالا مارو نظر كن اوووووووه ي
مو سوختوم مو برشتوم كه ديشو نومه نوشتوم
آي تاكسي بيا حالا شوفر برو مال انديمشكوم

ترجمه لاتين ( براي خارجيا):
Dokhtar aboudani Bi gharareh
Ashegh shodevo khabar nedareh ( uVeeey )
Az kuye delom to gozar kon
Sari bar baalaa maaro nazar kon ( uVeeeey)
Momomo Mo sokhtom Mo Bereshtom ke Dishow Numeh neveshtom
Ay Taxi bia Shoufer boro mal andimeshkom

به دوستاي خوبم حسين، ركسانا، پرنيان، مريم، انار و حسين كه اين روز ها و ماهها تولدشون بوده تبريك ميگم. كنسرت هم كه براتون لايو اجرا كردم برين خوش باشين
مهموني تموم شد حالا بريم كادوها رو باز كنيم.
-------------------------------------------------------------------
2)

من وظيفه ملی وبلاگی خودم ميدونم که گاهی وقتا در شناسوندن بعضی از وبلاگای گمنام به شماها کمکی کرده باشم.بنابراين امروز يکی از اونا رو معرفی ميکنم. البته اين وبلاگی که ميخوام بهتون معرفی کنم، يه چند سالي ميشه كه هرروز آپدیت ميشه ولي خب همينجور مهجور مونده و حيفه خلاصه. راستش من خيلي دلم می سوزه وقتی می بينم پای هر مطلبش فقط هفتاد هشتاد تا کامنت مياد. با خودم فکر ميکنم اگه ما اين کارو نکنيم پس کی بکنه؟ بالاخره از نظر هيت هم كه باشه ، كمك من ضروريه. تازه شم يه نفر چند روز پيش نامه نوشته و بهم گفته «استاد»! خواسته «تبادل لينك» هم بكنيم. بعله چي خيال كردين؟ «استاد»!
زياد دردسرتون ندم. اسمش هست: من و ام اس! نويسنده ش هم يک نيکو خواهريه به اسم سركار خانوم ويولت خانوم.
عکس نويسنده شو نشونتون ميدم تا بيشتر باهاش آشنا بشيد.
البته من مجبور شدم يه کوچولو توي عكس دست ببرم. چون متاسفانه يه كم حجابش اشكال داشت و مجبور شدم چادر سرش كنم. براي همين هم قيچی انداختم به جون يكي از عكساي نادر داوودي و يه پارچه چادری کامل ازش بريدم. می بينين تورو خدا؟ آخه من نمي فهمم دختر بايد اينجوري باشه؟ هي ميگم آخه خواهرای من! حجاب بايد کامل باشه باز می بينی اين روسريا يه سانت افتاده عقب. اصلاً تو که ناخنتو زدی تو جوهر ميدوني نتيجه بد حجابي چيه؟

نتيجه بد حجابي

اگه نتونستين بخونينش. عب نداره. خودم ميخونم براتون. اصلاً من براي همين اينجام.براي اينكه ارشاد كنم شمارو. بالاخره وبلاگي گفتن. «استاد» ي گفتن.
خب كجا بوديم؟ اهان داشتم ارشاد مي كردم. اون شب داشتم با سرعت از سر خیابون يخچال عبور مي كردم كه چشمم خورد به يه چيزی . خيلي تاريك بود. تنم لرزيد.صدا هاي عجيبي ميومد. بعدً فهميدم مال بوق ماشين پشتيه بود چون وقتي از كنارم گذشت ديدم « بسته اي از كلمات فارسي »رو هديه كرد. حروم خور و بي غيرتشو فهميدم. گفت حروم لقمه. گفتم آهاي حرف دهنتو بفهم! منظورم اين بود كه حرفاي جاهاي ديگه شو اشكال نداره كه نفهمه. ولي خب حرف دهنشو بايد مي فهميد ديگه. مهم بود.اصلاً هرچي دوست داشت. خلاصه ديدم كه نه مثل اينكه حرف حساب حاليش نيست. اومدم ترمز دستي بكشم كه چشمم خورد به شعار روي ديوار. نوشته بود: بد حجابي نشانه حرام خوري است. لقمه حرام و بي غيرتي و حرام... ( بقيه شو نتونستم بخونم) فهميدم طرف داشته نوشته هاي روي ديوارو ميخونده و من اشتباهاً فكر مي كردم داره توهين ميكنه در حاليكه اينها نه تنها توهين نبودن بلكه توصيه هاي اخلاقي مفيدي هم بودند كه دونستنش براي همه لازمه. اين شد كه دوربينو از توي «كيسه» در آوردمو يه دستي عكس گرفتم. اونم چي؟ يه چشي! تازه شم ماشين هم مي روندم. آقا پليسه هم بود.
شاعر در اين مورد ميگه: شبا كه ما ميخوابيم، آقا پليسه بيداره. اون دنبال شكاره. با دزدا خوب مي جنگه. ما پليسو دوس داريم بش احترام ميذاريم.
من هم به احترام آقا پليسه، مث يه شهروند خوب جامعه آبمعدني دوربينو كنار گذاشتمو بي خيال عكس شدم. اما چه كنم كه در حال جمع كردن دوربين دستم خورد به دكمه شاتر. خدايا منو ببخش.
ای وای از مطلب دور افتادم. عکس نويسنده اون وبلاگو ميخواستم نشون بدم.

بعله. اين خواهر ويولته که صحبتشو کردم.يكي دو روز پيش هم تولدش بوده و ايشالا مباركش باد،
يه دوربين عکاسی هم کادو گرفته و از اين به بعد بايد منتظر عکسای آبچينوسي ايشون هم باشيم. من همينجا سند شِش دونگ آبچينوسو به نامشون می زنم تا لا اقل يه نفر چراغ اينجا رو روشن نگه داره!

3)

قره قوروت رو از دست ندين اين دفعه ش حسابي ترشه.

comments

از هر دری سخنی

2006-03-17T11:35:00.000+03:30

اوه اوه همه ش چند روز نبودما! ببین چه گرد و خاکی تو وبلاگ نشسته!
فوووووت.اون گردگیرو بده ببینم. ا َ ... اینجارو نیگااا... کمک کن جمعش کنیم اینجوری فاییده یی نداره باید شستشوی اساسی بشه ...
______________________________

کم کمک عید هم داره از راه می رسه.
ما امسال یه سری مهمون داریم که دوست دارند ببریمشون ولایت. بنابراین مقصدمون مثل پارسال( شاید هم پیرارسال؟) اصفهان و خوزستانه. من البته یه مقداری کار داشتم و ترجیح می دادم سنگرو حفظ کنم و همراه خونواده نرم ولی انگار نمیشه.

اواخر اسفند و اوایل فروردینماه آب و هوای خوزستان( و کلاً جنوب کشور) عالیه. عالی! اصلاً خود بهشته. یعنی یه چیزی میگم یه چیزی میشنوین. تازه فقط آب و هواش که نیست. جاهای دیدنی اش هم بسیار زیاده .خلاصه که اگه نرفته باشید خب نرفته اید دیگه. ولی حیف نیست نرید اونطرفا؟ خب برید دیگه!
یه چیز جالب:
توی اهواز یه زبان اشاره ی با مزه ای بین مردم و راننده های تاکسی رواج داره . بعنوان نمونه، در اونجا میدانی هست که چهارتا مجسمه شیر داخلش وجود داره و به« فلکه چارشیر» معروفه. برای رفتن به اونجا، باید چهار انگشت دست راستتونو به تاکسی ها نشون بدید و در عین حال باید انگشت شستتون رو به داخل خم کرده باشید.این البته بستگی به این داره که جهت ایستادنتون چی باشه چون اگه سمت دیگر خیابان ایستاده باشید، این علامت،ممکنه به معنی «چارراه» باشه که درواقع منظور «چهار راه نادری» معروفه! یا ممکنه به معنی «چهار راه امام» باشه.کلاً برای چهار راه های اصلی یی که توی مسیر تاکسی باشن، باید چهار انگشت رو بهاون ترتیبی که گفتم نشون بدید. از علامتهای دیگه اینه که مچ دست چپ رو خم کنید و دستتون رو جلو بیارید بعد با انگشت اشاره ی دست راست پیوسته به مچ دست چپ بزنید. مهم هم نیست که به دستتون ساعت بسته باشید یا نه. این علامت به معنی اینه که شما قصد رفتن به « فلکه ساعت» و «پیچ استادیوم» رو دارید! یکی دیگه از علامتها ، نشون دادن سه انگشته درحالیکه انگشت شست و انگشت کوچیکه رو به داخل خم کرده اید. معنی این علامت هم اگه شمال میدان چهارشیر باشید،«سه راه خرمشهر»ه و اگه جنوبش باشید «سی متری». موضوع دیگه اینکه خیلی از مکانها به اسمهای غیر رسمیشون شهرت دارند. یعنی اگه با نقشه بخوایید جایی رو پیدا کنید ممکنه کمی مشکل داشته باشید. بعنوان نمونه همین جاهایی که اسم بردم همه شون اسمای رسمیشون چیزای دیگه س.

اینجا ساحل رود کارون و نمایی از نماد شهر اهواز یعنی « پل سفید» است . رود کارون پرآب ترین رود کشوره آنچنان که در گذشته نه چندان دور امکان کشتیرانی در اون وجود داشته.کارون از کوههای بختیاری سرچشمه گرفته، در قسمت شرقی جلگه خوزستان جاری شده و در نهایت به خلیج فارس ریخته میشه . متاسفانه کارون به دلیل اینکه سالهاست لایروبی نشده، پر از گل و لای شده و هرسال به تعداد جزیره های داخلش اضافه میشه.
خوزستان در ویکی پدیا
وبسایت رسمی استان خوزستان
این سایت هم راجع به خوزستانه و اطلاعاتی راجع به تاریخ و فرهنگ اونجا توش هست.
تعدادی از وبلاگر های خوزستانی هم به همت گناهکار عزیز اینجا فهرست شده اند. احتمالاً بعضیاشون رو میشناسین
______________________________

دوتا تبریک به دوتا از دوستای خوبم.
اولیش به دوست عزیزم پانته آ ( غربتستان) که دو سه روز پیش تولدش بود و من هرچه سعی کرده بودم نتونستم براش پیغام بذارم. دومین تبریک هم به بیتای عزیز( خانوم حنا) که داره به جمع مامان های وبلاگستان اضافه میشه.
صمیمانه بهتون تبریک میگم و امیدوارم همیشه در زندگی شاهد اتفاق های خوب باشید.

و تبریک میگم به خودم که بالاخره تونستم دوست خوبم آورا رو به بلاگ اسپات بکشونم.نمیومد که! دو سال ( سین با تشدید) بود تشویقش میکردم رها کنه پرشین بلاگو! اما مگه گوش میکرد؟ آخرش خودم دست به کار شدم و قالب قبلی وبلاگ خودم رو اصلاح کردم و یه کم رنگ و رو و فونت نوشته ها و چیزای دیگه ش رو شبیه وبلاگ قدیمی خودش کردم و وبلاگ جدیدی براش ساختم.البته چند تا کار دیگه هم توش انجام دادم از جمله ساختن لینک دونی که برای خودم هم تا به حال نذاشته ام. فکر کنید کسی مثل من که برای قالب وبلاگش دست به دامن رفیق با محبتش شده؛ خودش دست به کار ساختن وبلاگ برای دوست دیگرش شده باشه! خلاصه آورا جان بضاعت من همین بود دیگه. ببخشید که سواد من توی کد نویسی بیشتر از این نبود.

این عکس رو هم آورا در سفر آخری که به ایران داشت وقتی که داشتم از اون و ویولت عکس می گرفتم از من انداخته.(دوئل عکسی)
_________________________________

گاهی غبطه میخورم به اینهمه انرژی و توانایی که بعضی از دوستانم دارند.نمونه ش همین خواهر فرناز خودمون!هفته پیش به مناسبت روز جهانی زن به همراه دوستان و همکارانش کلی برنامه داشتند.چند تا ویژه نامه برای روزنامه های مختلف کار کردند.از جمله برای روزنامه اعتماد ملی که گزارش اصلیش از فرناز بود همینطور برای روزنامه سرمایه که اونجا هم مطلب داشت. همزمان توی دانشگاه تهران هم درباره خشونت اینترنتی علیه زنان سخنرانی داشت. یه فصلنامه قطور و خوندنی هم برای مرکز فرهنگی زنان کار کردند که اونجا هم مقاله داشت. نشریه اینترنتی زنستان رو هم راه اندازی کردند که خودش کلی کاره. وبلاگش رو هم که کماکان فعالانه می نویسه. چند روز پیش هم مصاحبه اش رو توی روز آنلاین دیدم. یکی دوتا سرود شنیدنی هم اجرا کرده اند. تازه حرف از استادیوم رفتنشون نزدم همینطور حکایت گردهم آیی تئاتر شهر که برای بزرگداشت روز جهانی زن بود. داستان خشونت غیر اینترنتی علیه زنان و هدایای نفیسی که به مناسبت اون روز با مهرورزی تمام دریافت کردند رو هم که دیگه همه تون در جریانید.
تازه این، همه کارهاشون هم که نیست. خیلی ها رو هم طبیعتاً من در جریان نیستم.

آی فرناز خانوم ببینم کیفتو! نکنه توش باتری انرجایزری، دوراسلی، چیزی قایم کرده ای؟ : )

عکس از مریم شبانی

comments

کودک و مادر

2006-03-17T10:19:00.000+03:30

عکس از: خودم

______________________

مدتها بود که می خواستم چند تا از فتوبلاگ های دوستانم رو اینجا معرفی کنم ولی فرصتش پیش نمی آمد. بازگشت نی آوا به دنیای وبلاگ بهانه خوبی شد که الآن این کارو بکنم. نی آوا ، که از نویسنده های سابق مجله کاپوچینو بود و مطالب مربوط به تئاترش رو می نوشت، چند وقت پیش به دلایل شخصی، وبلاگش رابه حالت نیمه تعطیل در آورد. اما خب خوشبختانه دوره غیبتش ، آنقدرها طولانی نشد و حالا با شکل و شمایل جدید و آدرس جدید برگشته وتصمیم داره هنر عکاسیش رو در معرض دید ماها بذاره. یکی از عکس های قشنگش رو بعنوان نمونه اینجا میذارم. بقیه اش رو به وبلاگش بروید و براش کامنت بذارید.

عکس از: نی آوا

______________________

وبلاگ بعدی مربوط به نیلوفر تاجبخش هست که انگار توی دیر آپدیت کردن، دست کمی از من نداره. یکی از عکسای قشنگشو اینجا میذارم تا شاید به خودش بیاد! آهای نیلوفر خانوم زودباش عکس جدید بذار! :)

عکس از: نیلوفر تاجبخش

______________________

خب حالا یه سفر هم بریم اونور دنیا و نوازنده ی ماندانا رو هم ببینم.ماندانا نویسنده وبلاگ بارانه که از وبلاگر های قدیمیه،از دوستان و همکاران قدیمی من هم هست و یک سالیه که از ماها دور افتاده.ماندانا یک خانوم باهوش،پر احساس , اهل مطالعه و به تمام معنی هنرمنده و خوشحالم که شانس دوستی با اون نصیب من شد. ماندانا اخیراً یک فتوبلاگ هم راه انداخته و عکسای قشنگشو اونجا میذاره. یکی ازاونا رو در اینجا میتونید ببینید.

عکس از : ماندانا - وبلاگ بارانه

______________________

یکی دیگه از دوستای خوب قدیمی ام، رضا است. رضا ، کاریکاتوریست، نقاش، و البته عکاس حرفه ایه و معروف تر از ایناس که نیاز به معرفی من داشته باشه. همین دیروز هم بعنوان کارشناس فتوژورنالیزم در یک برنامه زنده ی رادیویی میزبان استاد بهمن جلالی و آقای حسن سربخشیان بود. یکی از عکسای قشنگش رو برای آشنایی شما اینجا میذارم. آدرس فتوبلاگش هم اینجاست. براش کامنت بذارید و سلام من رو هم برسونید :)

عکس از : محمدرضا شاهرخی نژاد

______________________

خوب حالا نوبت دوست خوبم پرنیان عزیز است. پرنیان ( نویسنده وبلاگ پرنوشت) که توی وبلاگشهرخیلی قدیمی تر از کسانی مثل منه،عکساش هم مثل نوشته هاش زیباست.مطمئناً شما هم با دیدن عکساش با من موافق خواهید بود.

عکس از پرنیان-وبلاگ پرنوشت

این یکی عکس احتمالاً برای خودش هم سورپرایزه . چون فکر کنم خودش هم نداشته باشدش :)

عکس از پرنیان-وبلاگ پرنوشت

______________________

خوب دیگه برای ایندفعه دیگه کافیه. فقط قبل از رفتن وبلاگ مدادسیاه رو هم ببینید که زاویه نگاهشو همیشه دوست دارم. ماشالا چقدر هم دیر به دیر آپدیت میکنه.

comments

«دکتر نمک دوست» و دانشجويان «نمک شناس»

2006-02-20T09:20:00.000+03:30

هفته پیش در خانه هنرمندان جلسه ای بود در مورد اخلاق حرفه ای و مسایل حقوقی مربوط به عکاسی خبری. سخنران جلسه هم کامبیز نوروزی ( مشاور حقوقی انجمن صنفی روزنامه نگاران) بود و بحث های خوبی با حضور عکاسان و علاقمندان انجام شد. مثلاً راجع به حق مالکیت آدمها نسبت به تصویری که عکاسان از آنها بر می دارند و یا تبعاتی که یک عکس میتواند برای سوژه اش پدید بیاورد و یا خیلی از موضوعات دیگری که یک عکاس قبل از عکس گرفتن باید آنها را بداند. به خصوص راجع به بعضی از عکسهای معروف مثل عکس روی جلد مجله اکونومیست از احمد باطبی و مسایل پیرامون آن صحبت های زیادی شد. گزارش جلسه را در اینجا می توانید بخوانید.( البته به نظر من یک کمی کسل کننده تنظیم شده. شاید خودم مهم هایش را اینجا بنویسم. )
از شما چه پنهان مدتی است دغدغه اینجور مسایل را پیدا کرده ام و با تمرکز به بخش عکاسی خبری و اجتماعی، مشغول تحقیق و انجام دادن یک سلسله گفتگوهایی با عکاس ها و صاحب نظران مطبوعاتی و غیر مطبوعاتی هستم. جرقه این کارهم زمانی زده شد که سال قبل، درس « اخلاق حرفه ای، حقوق و مسئولیتهای اجتماعی روزنامه نگاران» را می گذراندم و استادش دکتر حسن نمک دوست تهرانی بود.

فردی بسیار محترم ، منضبط و مطلع که سبب باز شدن باب بحث و گفتگوهای زیادی در باره این موضوع مهم شد. موضوعاتی نظیر حق دسترسی به اطلاعات، حریم خصوصی آدمها، مسایل حقوقی مرتبط به حرفه روزنامه نگاری ، موضوع آزادی بیان ؛ و خیلی از موضوعات مهمی که فعالان رسانه ها باید با آنها آشنا باشند. خیلی از مباحث هم حول و حوش عکس و عکاسی خبری بود که به طور مشخص مورد استفاده من بود و انگیزه اصلی فعالیتهایی بود که طی چند ماه گذشته انجام داده ام. از نظر خصوصیات اخلاقی هم باید بگویم که رفتار استاد، بسیار احترام بر انگیز است ونحوه تدریس و موضوعاتی که در کلاس مطرح می کرد هم بسیار گیرا و مفید بود.و صد البته ما دانشجویان هم از آنجایی که هیچ منبع فارسی مکتوبی در این زمینه وجود نداشت ، سعی میکردیم بیشترین بهره را از اطلاعاتی که در اختیارمان گذاشته می شد، ببریم.
شخصاً از اینکه فرصت استفاده از کلاسهای دکتر نمک دوست را پیدا کرده بودم بسیار خوشحالم.
اما علت گفتن اینها آن است که این روزها با تغییر مدیریت هایی که بوجود آمده، اتفاقات ناراحت کننده یی هم در مورد دکتر نمکدوست بوقوع پیوسته. چند وقت پیش شنیدم که دیگر سردبیر مجله علمی دانشگر ( وابسته به مرکز تحقیقات سیاست های علمی وزارت علوم) نیست و الآن هم موضوع درس دادنش در دانشگاه علامه دچار سکته شده. البته در واکنش به این وضعیت، دانشجویان ارتباطات دانشگاه علامه نشان دادند که دانشجویان نمک شناس دکتر نمک دوستند و پس از تجمع امروزشان در مقابل دانشگاه اکنون جای امیدواری بوجود آمده که مساله به زودی حل خواهد شد.
اما مساله مهم این است که وجود افرادی مثل دکتر نمک دوست ، برای جامعه ما بسیار ارزشمند است و چه بد و کوته فکرانه است که برخی، به این شکل اسباب رنجش نخبگان را فراهم می کنند.
این یادداشت کوچک را ، به نشانه ی قدرشناسی یک دانشجوی سابق (که من باشم) از استادش ( که مطمئناً خواننده اینجا نیست و اگر هم می بود نمیدانست کدام دانشجو) نوشتم و امیدوارم به این وسیله علاقمندان به ارتباطات و مباحث اخلاقی و حقوقی رسانه ها هم با ایشان آشناتر شده باشند
-----------------
ندا دهقانی و سهام الدین بورقانی در این مورد مفصلاً شرح داده اند (به اضافه کلی لینک مرتبط )

Comments

يك نقطه و يك نكته

2006-02-20T08:30:00.000+03:30

چه چیزی جز دوستی پاک و خالصانه ، فردی را وادار می کند که بی هیچ توقع و مزد و منتی، چنین قالب زیبایی برای وبلاگ دوستش طراحی کند؟ آن هم در بحبوحه یک عالم کار و گرفتاری ریز و درشت ؟
صادقانه بگویم که غافلگیر شدم از اینهمه مهر و دوستی و هیچ نوشته ای گویای میزان سپاس و قدر شناسی من نسبت به او نیست. ناصر خالدیان عزیز نشان داد که در روابط دوستانه هم ، نقطه ی ته خط است.
به بیان امروزی: «آخرشه ! »
یک نکته:
-------------
لینک های کنار وبلاگ را باید اصلاح کنم. خیلی هایشان دیگر وجود ندارند یا آدرسشان تغییر پیدا کرده. خیلی ها را هم باید اضافه کنم.لینک های ثابت را هم باید به ترتیب الفبا مرتب کنم.اما در حال حاضر به دلیل مسدود بودن سایت بلاگرولینگ این کار برایم کمی سخت تر از قبل است. در واقع الآن اصلاً آنها رو نمی توانم ببینم ولی می دانم که سر جایشان هستند. این یادآوری را به این دلیل لازم دانستم که دوستان خوبم خصوصاً آنهایی که لینک داده اند و لینکشان اینجا نیست بدانند که فراموش نکرده ام و حتماً این کار را انجام خواهم داد.

Comments

مشاعره

2006-02-15T08:50:00.000+03:30

دوست عزیزهنرمندم ناصر خالدیان، که تبحرش در طنزپردازی به همه ماثابت شده است،این بار هم شعر طنزآمیز زیبایی را با عنوان منظومه هسته ای نوشته که منِِ ِبیگانه با شعر و شاعری رو هم سر ذوق آورد.

فضولي توي کار ناصرالشعراء خّلدآشیان :

چشم ها را بر حقایق بسته ایم
به شaعار هسته یی دل بسته ایم
با نثار جیغ و مشتان عبث
روزن صلح و صفا را بسته ایم

ما پلمب هسته ای بشکسته ایم
مرزها را هم که محکم بسته ایم
بی نیاز از فکر و تدبیر و خرد
روی بمب هسته ای بنشسته ایم

چه کسی گفته که ما همبسته ایم؟
ما به قوم کاسبان پیوسته ایم
جملگی یا بی خیالیم و دغل
یا که شاید هم به واقع خسته ایم

ما کلید صلح را افکنده ایم
گور مردان خرد را کنده ایم
با چنین طرح و چنان برنامه ای
نه خدا را دوست، نه او را بنده ایم

در سیاستهایمان درمانده ایم
مردمان را هم ز خود ترسانده ایم
با سلاح مشت و پندار غلط
بانتظار بمب و موشک مانده ایم

...
خوب بید؟
میم بده! :)
_______________________________
اینم بگم که البته من تنها نبودم که توی کار ناصر فضولی کردم.
آشپزباشی هم قبل از من این کار رو کرده و توی شعرش به خوبی توضیح داده که فضولی کردن های ما در واقع تقصیر خود ناصرخانه! :) :
تخم لقش تو شکستي ناصرا !
اين زبان از باب شکرش قاصرا
من که شعر و شاعري کارم نبود
هم فتادم در تله، طبعم فزود (!)
اي همه لفظ و بيانت هسته‌اي
ملت بي آب و نانت هسته‌اي
---------------------------
حالا که صحبت از شعر و شاعری شد، بد نیست شاعر بلند آوازه دوران مشروطیت ( سید اشرف الدین گیلانی )رو هم معرفی کنم که شعر های طنز آمیز و انتقادیش رو در روزنامه اش به نام نسیم شمال چاپ میکرد و در حال حاضر دیوانی از اشعارش باقی مونده. اشرف الدین مرد بسیار محبوب و تیزهوشی بود که صراحت بیانش معمولاً به مذاق مسولان حکومت وقت خوش نمیومد. اون که هیچوقت هم ازدواج نکرد، اشعارش رو تحت تاثیر شاعر قفقازی (میرزا علی اکبر صابر) می سرود و مردم, اشعارش رو دست به دست میگردوندند و برای هم میخوندند. یک نمونه از شعر اشرف الدین را بعنوان نمونه اینجا مینویسم:
آخ عجب سرماست امشب ای ننه
اغنیا مرغ مسما میخورند
با غذا کنیاک و شامپا میخورند
منزل ما جمله سرما میخورند
خانه ما بد تر است از گردنه
آخ عجب سرماست امشب ای ننه
اندرین سرمای سخت شهر ری
اغنیا پیش بخاری مست می
ای خداوند کریم و فرد و حی
داد ما گیر از فلان السلطنه
آخ عجب سرماست امشب ای ننه
خانباجی میگفت با آقا جلال
یک قران دارم من از مال حلال
میخرم بحر شما امشب زغال
حیف افتاد آن قران در روزنه
آخ عجب سرماست امشب ای ننه
می خورد هر شب جناب مستطاب
ماهی و قرقاول و جوجه کباب
ما برای نان جو در انقلاب
وای اگر ممتد شود این دامنه
آخ عجب سرماست امشب ای ننه
...
comments

براي علاقمندان عكاسي مطبوعاتي

2005-12-02T14:20:00.000+03:30

اين روزها در خانه‌هنرمندان سه نمايشگاه عكس برپا شده كه در هر سه مورد نامي هم از كاوه گلستان هست.
اولين نمايشگاه مربوط به دومين دوره جايزه عكس مطبوعاتي كاوه گلستان است كه از چند روز پيش افتتاح شده و فكر مي‌كنم امروز آخرين روزش باشد. اگر ساكن تهرانيد و تا الآن براي بازديد به آنجا نرفته‌ايد، بجنبيد كه دارد دير مي‌شود.
البته خيلي هم نگران نباشيد چون تقريباً همه عكسها رااينجا هم گذاشته اند.

نمايشگاه ديگر مربوط به عكس هاي مرحوم كاوه گلستان از سه موضوع روسپيان و كارگران و مجانين‌ است كه بيست و هفت سال پيش در تالار عبيد دانشگاه تهران به نمايش در آمده بود و در آن زمان، بعد از دو روز از ادامه كار نمايشگاه جلوگيري كرده بودند وتا به امروزهيچ وقت ، كسي آنها را بر ديوار نمايشگاهي نديده است. الآن هم طبيعتاً به اقتضاي قوانين فعلي، خيلي از عكس ها را نتوانسته‌اند نشان بدهند.
يكي از اين عكس ها كه خيلي من را تحت تاثير قرار داد، تصوير بچه ي هشت نه ساله اي بود كه دستش را با تناب به پايين لوله شوفاژ بسته بودند. حالت نگاه آن بچه و طرز نشستنش من را ميخكوب كرده بود.

نمايشگاه سوم هم نمايشگاه مشترك كاوه گلستان و محمد فرنود از موضوع جنگ ايران و عراق است. اين نمايشگاه من را بسيار متاثر كرد. به‌طوري‌كه در بازديد اولم، بعد از ديدنش ، مدتي سرگيجه داشتم و توي راه‌پله مراقب بودم كه زمين نخورم. امروز براي بار دوم آنجا بودم و متوجه شدم كه چند تا از خانمهاي بازديدكننده به دليل اينكه تحمل ديدن همه عكس ها را نداشتند از گالري خارج شدند. اين نشان مي‌دهد كه اين عكسها تا چه حد قوي و تاثير گذارند. البته ناگفته نماند كه ديدن بعضي از عكسها واقعاً هم دل مي‌خواهد. مثلاً عكسي كه در آن خانم امدادگري را مي‌بينيم كه بچه سه چهارساله‌اي را به دست گرفته در حالي‌كه... ‌[ از ادامه دادن شرح تصوير منصرف شدم . ترجيح مي‌دهم اينجايش را سانسور كنم] . بگذريم. در حال نوشتن مطلبي در مورد اين نمايشگاه هستم كه اگر چيز قابل اعتنايي از كار درآمد،لينكش را اينجا مي‌گذارم.

اما راجع به جايزه گلستان:
اگر مايل باشيد مي‌توانيد گزارش نمايشگاه را در اينجا بخوانيد. در اين نمايشگاه ، عكس هاي مطبوعاتي نزديك به صد عكاس به نمايش در آمده. داورهاي اين دوره، خانم هنگامه گلستان( عكاس ، و نيز: همسر كاوه) آقاي حسن سربخشيان( عكاس آسوشيتدپرس و برگزيده جايزه دوره اول) آقاي دكتر يونس شكرخواه( استاد ارتباطات و روزنامه نگاري) خانم رخشان بني اعتماد( فيلمساز) ، آقاي كامران جبرئيلي (عكاس و دبير بخش عكس آسوشيتدپرس) و خانم جيهان عمار(عكاس و دبير بخش عكس فرانس پرس) بودند

Comments

يك تار مو سپيد - هشتم آبان ماه

2005-11-12T03:31:00.000+03:30

يك،
دو،
سه،
...
هفت هزار و سيصد و پنج
...
چند لحظه پيش، زمين براي ده هزار و نهصد و پنجاه و هفتمين بار به دور خودش چرخيد
و من ، يك ميلياردمين بازدمم را انجام دادم.
روزها مي‌گذرند و مي‌گذرند .
و ما به دور خود مي‌چرخيم و مي‌چرخيم، همراه زمين.
كاش از اين همه گذشتن و چرخيدن سودي باشد و ثمري.
حتماً هست!

______________

گزارش فعاليت هاي كارخانه تخريب محيط آبچي‌-لوس به مناسبت سي‌امين سال تاسيس

... كارخانه تخريب محيط abchilus داراي لوسانس ايزو ده هزار و نهصدو پنجاه و هفت، مفتخر است كه از ابتداي تاسيس تا كنون ، نيم ميليارد حجم مكعب گاز اكسيژن را به كربن دي اكسايد تبديل كرده است.علاوه بر آن ، مطابق اساسنامه و در راستاي اهداف و فعاليت هاي از پيش تعيين شده، عمليات انهدام سي و سه تن مواد غذايي سالم را با موفقيت به انجام رسانده است كه اين ميزان تخريب، مي‌تواند نشانگر توانمندي بالاي اين كارخانه باشد.از ديگر فعاليت هاي عمده اين واحد توليدي مي‌توان به توليد ده هزار ليتر آمونياك مايع و قريب ده تن پساب جامد اشاره كرد كه صد درصد اين توليدات به منظور رونق سيستمهاي مدرن فاضلاب شهري و غير شهري، روانه آن شده و به اين ترتيب موجبات رونق اين صنعت را نيز فراهم آورده است.
ويژگي برجسته ي كارخانجات نظير آبچيلوس، استفاده از نرم افزار« ديستراكشن ات فرست» وكاربرد سيستم هاي پيشرفته‌ي «توئني فور آورز» است به طوري كه آبچيلوس در تمام دوران فعاليت خود به صورت شبانه روز به كار اشتغال داشته است.طبق گزارش هاي منتشر شده توسط مركز محاسبات ايام، آبچيلوس تا كنون ده هزار و نهصد و پنجاه و هفت شبانه روز فعاليت پيوسته و بدون وقفه داشته است.
لازم به ذكر است بدليل موقعيت مكاني ِ اين واحد توليدي-تخريبي، آبچيلوس تا كنون در معرض آسيب هاي جدي قرار داشته كه از آن جمله مي‌توان به انفجار هاي ناشي از نا امني ها و منازعات غرب آسيا و تصميمات بعضاً نادرست انجمن صنفي كارخانجات مخرب اشاره كرد كه خوشبختانه به لطف الهي ، مديريت هوشمند كارخانه توانسته است آن را از مخاطرات محفوظ و مصون بدارد.

________________
پي نوشت:

1)عنوان مطلب رو از اينجا قرض گرفته‌ام:

آهي كشيد غمزده پيري سپيد موي
افكند صبحگاه، در آيينه چون نگاه
در لابلاي موي چو كافور خويش ديد
يك تار مو سياه!

در ديدگان مضطربش اشك حلقه زد
در خاطرات تيره و تاريك خود دويد
سي سال پيش نيز در آيينه ديده بود:
يك تار مو سپيد!
...
(فريدون مشيري)

)عكس رو از سايت نشنال جئوگرافيك برداشته‌ام. البته روي خود عكس هم نوشته شده ولي از باب محكم كاري اگه موس رو نگه داريد روي عكس مي‌بينيد كه اونجا هم نوشته‌ام. بنابراين عكس خودم نيست. اتفاقاً من هم اگه دستم به‌اين بچه توپولي مي‌رسيد، همچين ميچلوندمش:)

3) از همه دوستان خوبم به خاطر پيام هاي تبريكتون سپاسگزارم

comments

سه‌پاي پاسداران

2005-11-05T04:38:00.000+03:30

---------------

كامنتهاي همه تون جالب و خوندني بود. بعضياش مثل «لنگ در هوا»ي آرمين گيله مرد يا كامنت اميد جنبه طنزآميز داشتن. بعضياي ديگه مثل گيسو و نرگس از دريچه قوانين اجتماعي يا حس و حال شخصي ديده بودند بعضيا هم مثل زيتون به كنايه ها توجه كرده بودن و شباهت لفظي و بصري سه‌پاي نظامي رو با نيروي نظامي سپاه دركنار هم ديده بودند و بقيه هم حدسهايي زده بودند يا در موردش سوال كرده بودند. به هر حال همه شون نشونه دقت نظرتون بودند. از همه‌تون ممنونم.

و اما جواب معماي عكس بالا:

اين يكي عكس هم از يه زاويه ي ديگه س و معماي پاي چهارم رو به شكلي واضح‌تر حل مي‌كنه
راستي، ايستگاه اتوبوس نسبت به پياده رو اختلاف سطح داشت و من بدون اينكه روي زمين دراز بكشم عكس رو انداختم.

camments

كردستان

2005-11-05T04:08:00.000+03:30

از من مي‌شنويد، شما هم يه سفر بريد كردستان و از نزديك ببينيد كه چه طبيعت زيبا و چه مردم بامحبتي داره. به من –درهردوباري كه به اونجا رفته‌ام‌- حسابي خوش گذشت. البته يكي از دلايل اين خوش‌گذشتگي مي‌تونه اين باشه كه ميزبان هاي خيلي خوبي داشتم. دليل ديگه ميتونه اين باشه كه من اصولاً از همه مسافرتهام لذت مي‌برم. اما هرچقدر هم كه ميزبانم خوب بوده باشه و خودم هم داراي قابليت سفر خوش باش خواهانه[!] بوده باشم، باز هم نمي‌شه منكر جاذبه هاي چشمگير كردستان شد.
به هر حال، همونطور كه متوجه شده‌ايد، روز هاي گذشته رو به مسافرت كردستان گذروندم. البته يه وقت فكر نكنيد كه هركي به كردستان سفر كنه الزاماً مي‌بايست يه زن كردي هم بستونه . اگه اينجور فكر كرده‌ باشيد، بايد بدونيد كه عميقاً در اشتباهيد چون درواقع براي ستوندن يك زن كردي بايد بليت هندستون رو تهيه كنيد. شاعر مي‌فرمايد:

اتل متل توتوله
گاو حسن چه‌جوره
نه شير داره نه پستون[ در نسخه چاپ ارزروم اومده: نه شير داره نه سينه] [ نسخه چاپ بغداد : نه شير داره نه شيردون] [ در نسخه چاپ مسكو: نه سينه داره و نه رون]
شيرشو بردن هندستون [ در نسخه چاپ كلكته اومده: گاوشو بردن هندستون] [هندستون همون هندوستان خودمونه ]
يك زن كردي بستون [ در نسخه چاپ دهلي اومده: يه دوست كردي بستون!] [در واقع در كرد بودن فرد مورد نظر اختلافي نيست.حالا خدا كنه به خاطر كلمه « زن » ، اينجا رو فيلتر نكنن ]
اسمشو بذار عم قزي
دور كلاش قرمزي
...
خلاصه اينكه دنبال عم‌قزي نگرديد كه پيداش نمي‌كنيد. شايد هم اين روزايي كه ما اونجا بوديم، كلاه لبه قرمزشو نپوشيده بوده و ما نشناختيمش.به هر حال در پايان سفر،پاهامونو برچيديم و برگشتيم به ولايت.

اينجا درياچه زريوار در نزديكي شهر مريوانه كه يه هتل چهار ستاره شيك و خيلي تميز هم در كنارش ساخته اند. درياچه زريوار يا زريبار، اينطور كه به ما گفتند، بزرگترين درياچه آب شيرين جهانه و منبع تامين آبش چشمه هايي هستند كه در كف درياچه وجود دارند. گفته ميشه كه در زير درياچه يك شهر باستاني بزرگ وجود داره.
كردستان در واقع منطقه‌اي باستاني با ميراث چند هزار ساله است. به عنوان نمونه كافيه كه بدونيم در نزديكي يكي از شهر هاي كردستان به اسم ديواندره ،غارهايي هست كه در اونجا آثار دوران نوسنگي و ماقبل اون وجود داره.

طبيعت بكر اورامانات يكي ديگه از مكان هاي ديدني كردستانه كه اگه به كردستان بريد و اونجا رو نبينيد، نيم عمرتون بر فناست.البته لازمه به عرض مباركتون برسونم كه اين‌جانب و دوست لبيك گوي خودم، در حال حاضر نيم عمرمون بر فنا شده.

شهر سنندج پر از مجسمه هاي زيباست. چيزي كه به ندرت در شهر هاي ايران مي‌شه ديد.
اين عكس و عكس پايين رو از توي آرشيوم درآوردم.

اين ، تنديس يك مرد كرده كه در ميداني به نام آزادي قرار داده شده.

فكر كنم بهتره بيش از اين توضيح ندم . اگه علاقمند باشيد مي‌تونيد در اينجا و اينجاو اينجا در مورد وضعيت جغرافيايي و سياسي و تاريخي و اجتماعي و ... كردستان، اطلاعات بيشتري پيدا كنيد.

_________

پي نوشت:
معماي پست قبل رو باعكسهاي جديدي كه همونجا اضافه كرده‌ام،حل كردم. يه نگاه بهش بندازيد.

comments

ترشي نازخاتون و ...

2005-09-26T15:14:00.000+03:30

چيزي كه توي اين ظرف هست اسمش نازخاتونه! يه چيزي مثل ترشيه كه براي درست كردنش به جاي سركه از آبغوره استفاده مي‌كنن. مال شمال كشوره و توش بادنجون كباب شده و سير و چيزاي ديگه‌ هست. خيلي هم خوشمزه‌س.
دلتون آب شد؟ نشد؟ خب يه چيز ديگه هم مي‌گم كه باز دلتون آب شه. ماه گذشته نازخاتون اصفرنگي يه سر اومده بود ولايت و با هم ملاقاتي داشتيم. يك خانوم خوب و گل ودوست داشتني.

پي نوشت :
اصفهان + فرنگستان(ولايت فرانسه) = اصفرنگ يا اصفرنگستان ( در نسخه كلكته اصفرنجان هم گفته شده. به لهجه اصفوني مي‌شِه اصفرنجون)

_________________________

خوب اينطور كه معلومه، من نبودم و كلي اتفاق افتاده توي وبلاگ آباد!

ببينم چند تاي شما اين ترانه رو يادش مي‌آد؟
( با آهنگ بخونين)

مژده بدين كه خانوم ... پسر زاييده!
باران رحمت امروز... برما باريده!
بچه به اين توپولي... لب قرمزي، لپ گلي... دردونه و سوگلي ... هيچ كس نديده!
...

ترانه بالا مربوط به نوارقصه ي علي‌مردان‌خانه. بعد از مدتها كه نشنيده بودمش، دوست بسيار عزيزم الهه‌باد ، در سفرش به ايران،برايم آورد. تقديم به مامان نيلوي عزيز و همسر عزيزش و آقا پسراي گلشون اميدوارم زندگي شون سرشار از موفقيت و شادماني باشه و هميشه سلامت و تندرست باشن.
الآن كه داشتم اينا رو مي‌نوشتم يه نگاهي هم به وبلاگ اين يكي دوستمون انداختم ببينم مال اينا چي شد بالاخره؟ خبري چيزي؟ ديدم كه بعععله! حاجيه مظفره ي اينا هم قدم رنجه فرمودن. خيلي خيلي تبريك مي‌گم به خواهر تيلا كاكتوسي و جناب آقاي شوهرك!
______________________
حالا كه صحبت از تولد و اينجور چيزاس بايد به تولد وبلاگ سرزمين رويايي هم اشاره كنم. دوست بامحبت وبلاگ‌آباد دروازه سرزمين روياييشو به روي ما باز كرده.يه تبريك صميمانه هم مي‌گم به شاهزاده سرزمين رويايي.
______________________
راستي اين آشپزباشي فكر نميكنه ما جماعت گشنه مي‌مونيم؟ شعله زير ديگو واسه چي پايين آورد؟
اِ اِ اِ چه خبره اينجا؟اين هم كه انگار جدي جدي نقطه رو گذاشت ته خط!
اي داد بي‌داد ...ناصر جان تازه بعد از نقطه ي ته خط، پاراگراف بعدي بايد شروع بشه.برو سرخط قربونت.

______________________

كوزه خانوم هم به سلامتي دكتراشو گرفت و شيرجه زد توي استخر پست دكترا . باعث افتخار روستاي بلاگ آباده و حسابي جاي تبريك داره.اميدوارم مدارج ترقي رو به راحتي طي كنه.
مي‌گم چه كار خوبي ميكنه كوزه خانوم كه شماره ميزنه بالاي هر پستش. خوشم اومد. من هم بايد همين كارو بكنم.

______________________

خوب يه خواهش هم از آقا يا خانوم پينگي!
مطلب امروزم تموم شد مي‌توني برام پينگش كني؟ آ قربون دستت. ببين فقط يه بار اين كار بكنيا:)

Comments

من اینجا رو پینگ نکردم!

2005-09-11T15:27:00.000+04:30

امروز از دوستی شنیدم که وبلاگ آبچینوس چند بار پینگ شده در حالي‌كه من این كارو نکرده بودم.
در واقع اصلا این روز ها فرصت و امکان رسیدگی به وبلاگم رو ندارم و حسابي از دنیای اینترنت دور افتاده‌ام. فکر می‌کنم حداقل تا یک هفته‌ی ديگه هم اوضاع به همین شکل باشه.
در حیرتم که پینگ کردن وبلاگ دیگران چه لذتی می تونه داشته باشه.بنابراين از اون شخصي که زنگ اینجا رو می‌زنه و جیم می‌شه خواهش می‌کنم ديگه اين‌كارو نكنه.
به هر حال متاسفم که دوستان عزیزم به خاطر این موضوع به زحمت افتادند

نکته‌ی دیگه اینکه متاسفانه آفلاين‌هام همه‌شون پريدند و غيب شدند.اگه كسي از شما توی هفته‌ی گذشته برام آفلاین گذاشته و پیغامش مهم بوده لطفاً دوباره برام بفرسته ياایمیل کنه. مرسی.

ارادتمند- رضا

Comments

خاتمي و عكس هايش

2005-08-23T03:48:00.000+04:30

___________________

نمايشگاه عكس هشت سال با خاتمي

به مناسبت پايان رياست جمهوري خاتمي ،نمايشگاه عكسي با عنوان« 8 سال با خاتمي »در مجموعه فرهنگي تاريخي نياوران برپا مي‌شود. نمايشگاه، امروز در ساعت پنج بعد از ظهر افتتاح مي‌شود و عكاسان شركت كننده در نمايشگاه هم در آنجا حاضر خواهند بود . هماهنگي و مديريت اجرايي اين نمايشگاه را هم دوست خوبم احمد رضا به عهده داره.

شركت كنندگان در اين نمايشگاه عبارتند از: مهدي فرهمند، سعيد فرجي، محمد توكلي، حجت اله سپهوند، محمد رضا اميري، حميد فروتن، علي رفيعي، مهدي قاسمي، علي رضا برادران، حسن قائدي، ساتيار امامي، حسن سربخشيان، بهروز مهري، وحيد سالمي، راهب هماوندي، محمد رضا علي مردي، محمد بابايي، محمد برنو، حميد بازگشا، حميد ادب زاده ، اصغر آهار ، مرتضي موسوي ، سحر حبيبي رضايي ، حامد بديعي ، شهاب نوري ، محمد حسين نيكو پور ، سامان اقوامي ، نسترن فلاح ، حامد فرج اله ، منصوره معتمدي ، حامد نوري ، مسلم عباسي ، سيد حميد هاشمي ، احسان رافتي ، محمد افندي ، محمود نوروزي ، فرج صمدي ، موسي كوره اي ، امير خلوصي ، علي آقا ربيع ، حامد جعفرنژاد ، مهدي نادعلي ، علي فريدوني ، حميد ادب زاده ، عربعلي هاشمي ،محمد رضا علي مددي ، سيد مهدي مير افضلي ،حمد بابايي ، احمد جلاليان، محمد خيرخواه ، مجيد سعيدي ، مجتبي تكين ، سجاد صفري ، بابك برزويه ،آذين زنجاني ، برزي و احمد رضا شجاعي.

نمايشگاه عكس 8 سال با خاتمي- وبلاگ حامد نوري
46 عكاس با يكصد عكس خاتمي در كاخ نياوران - وبلاگ حامد نوري
افتتاح نمايشگاه عكس هشت سال با خاتمي - گزارش تصويري ايسنا

_____________________________________

هشت سال با خاتمی از نگاه دوربين عکاسان خبری- (گزارش بي‌بي‌سي از نمايشگاه)
عكس هاي نمايشگاه-آلبوم 1
عكس هاي نمايشگاه-آلبوم 2
عكس هاي نمايشگاه-آلبوم 3
عكس هاي نمايشگاه-آلبوم 4

نيم نگاهي به نمايشگاه عكس "هشت سال با خاتمي " - عكس هاي ايرنا
____________________________________________

دستنوشته خاتمي در دفتر يادبود نمايشگاه - وبلاگ محمد خيرخواه
سلام آقاي رييس جمهور! - وبلاگ سامان اقوامي
خاتمي آمد-وبلاگ ساتيار امامي
بوسه پدرانه خاتمي - وبلاگ حسن سربخشيان
ياد کاوه توسط خاتمی - وبلاگ حسن سربخشيان
يك روز با خاتمي - وبلاگ امير خلوصي

بازديد خاتمي از نمايشگاه/ گزارش تصويري1- خبرگزاري ايلنا
بازديد خاتمي از نمايشگاه/ گزارش تصويري2- خبرگزاري ايلنا
بازديد خاتمي از نمايشگاه/ گزارش تصويري3- خبرگزاري ايلنا

خاتمي و عكس هايش/ گزارش تصويري1- خبرگزاري ايسنا
خاتمي و عكس هايش/ گزارش تصويري2- خبرگزاري ايسنا
خاتمي و عكس هايش/ گزارش تصويري3- خبرگزاري ايسنا
خاتمي و عكس هايش/ گزارش تصويري4- خبرگزاري ايسنا

بازديد خاتمي از نمايشگاه/گزارش تصويري 1- خبرگزاري فارس

بازديد خاتمي از نمايشگاه/ گزارش تصويري1- خبرگزاري مهر
بازديد خاتمي از نمايشگاه/ گزارش تصويري2- خبرگزاري مهر

گزارش ايسنا ، نمايشگاه عكس "هشت سال با خاتمي" با حدود 100 قطعه عكس با همت بخش‌هاي عكس خبرگزاري ايلنا، ايسنا، ايرنا، فارس، مهر و با مشاركت عكاسان خبري رسانه‌هاي كشور در دوره رياست‌جمهوري خاتمي در تالار آبي مجموعه كاخ‌هاي نياوران برپا شد.

خاتمي كه يك روز پس از پايان دوره رياست‌جمهوري‌اش ‌به همراه دو فرزند خود در اين نمايشگاه حضور يافته بود، ضمن بازديد از نمايشگاه در جمع خبرنگاران و خانواده‌هايشان كه براي بازديد به اين نمايشگاه آمده بودند حضور يافت و ضمن پاسخ به ابراز احساسات‌شان با آن‌ها عكس يادگاري گرفت.

وي در بيان احساسش از اين‌كه خود او موضوع عكس‌هاست گفت كه در قبال اين محبت احساس شرمساري مي‌كند و در عين حال اظهار داشت كه اين عكس‌ها لحظاتي از تاريخ را ثبت كرده‌اند.

گزارش ايرنا
گزارش تصويري ايرنا

نمايشگاه عکس هشت سال با خاتمی و بازتابها- عكاسي دات كام

- - - -

دو حكايات

2005-08-23T03:02:00.000+04:30

حكايت اول: در باب مراسم بوس كنون و خاتمي و جورج بوش و...

هفته پيش كه خاتمي براي بازديد از نمايشگاه عكساي خودش به كاخ نياوران اومده بود، اين خانومه، در حالي‌كه دختركوچولوشو بغل كرده بود،اومد پيش آقاي خاتمي كه باهاش عكس يادگاري بگيره.من و دوستم احمدرضا(كه مسؤول برگزاري نمايشگابود) چند متر اونور تر مشغول صحبت بوديم كه يه مرتبه صداي شليك خنده حاضرين، توجه‌مون رو جلب كرد.فرصت نشد همون موقع بفهميم حكايت چي بوده اما شب، وقتي داشتيم خونه برمي‌گشتيم ، سامان اقوامي توي ماشين ما بود و تعريف مي‌كرد كه خاتمي مي‌خواسته بچه رو ببوسه اما هركاري مي‌كرد بچه‌هه رضايت نمي‌داد.تشويق‌هاي مامانش هم كارساز نبود و خاتمي هم طفلك مثل اون عكس پست قبل، همينجور منتظر مونده بود كه ببينه بالاخره اين بچه كي ميخواد از خر شيطون پايين ب‌ياد.خانومه هم كه ديگه داشت از دست بچه ش كلافه مي‌شد در حالي كه دستپاچه شده بود، رو به دخترش گفت
« مامان جون! بوس بده مامان! اين خاتميه‌ها! رييس جمهور! مثل جورج بوش!» :))

جمعيت منفجر شد از خنده و خود خاتمي كه شديداً مي‌خنديد، سوژه عكس محمد خيرخواه ، عكاس خبرگزاري ايلنا شد
____________________

حكايت دوم: در باب سرگرمي‌هاي من‌ و قره‌قوروت و بچه‌هاي محله و...

بعضي وقتا آدم با دلايل الكي ياد خاطراتش ميوفته. من هم امروز يه همچين بلايي سرم اومده. پس اين يكي رو هم گوش كنيد:

وقتي كوچيكتر بودم، همراه با قره‌قوروت، محض تفريح و روي حساب عشق و علاقه ،يه مجله‌ مي‌ساختيم به اسم «اطلاعات ورزشي» كه تيراژش يك نسخه بود و خواننده‌هاش هم بچه‌هاي محله‌مون بودند.
اتفاقاً خيلي هم پرطرفداربود و هميشه بعد از كامل شدن هر شماره، يه چند روزي توي محل دست به دست مي‌گشت تا دوباره به دست خودمون برسه.
من و قره‌قوروت كه اونوقت ها دانش آموزهاي پونزده شونزده ساله اي بوديم، تمام سعيمون رو مي‌كرديم كه مجله‌مون از حيث ظاهر و محتوا به زعم خودمون بهترين كيفيت رو داشته باشه.
بايد مي‌ديديد كه با چه شور و اشتياقي مسابقه فوتبال مثلاً آلمان و شوروي رو نگاه مي‌كرديم و گزارششو مي‌نوشتيم و اين خيلي برامون مهم بود كه در كوتاهترين زمان به دست خواننده هامون برسونيم
دو سه نسخه از اون مجله هارو هنوز هم داريم كه مربوط به بهار سال هفتاد و يك و ويژه نامه هاي جام ملتهاي اروپاست. اينطور كه توي اولين ِاونها نوشته‌ايم، قبل از اون هم چند شماره مجله ساخته بوديم كه البته چيزي از اون موقع باقي نمونده.

پي نوشت:
__________________
خواهر آبچينوسه، يه كامنت گذاشت و خاطرات بيشتري رو زنده كرد براي من. بخوننين ببينين چه كارها كه نمي‌كرديم :)
توضيح اينكه من و آبچينوسه و قره قوروت،اختلاف سني مون يكي دو ساله و بعضيامون از بعضياي ديگه‌مون بزرگتر و كوچيكتريم!!

coments

يادداشتي به مناسبت انتشار كتاب نوشي و جوجه هايش

2005-07-12T21:20:00.000+04:30

اين روز ها ما مردم آنقدر گرفتاريم كه گاهي يادمان مي رود موضوعات ساده ي دور و برمان هم مي‌توانند حكايت هاي شيريني باشند كه پيچ و خم هاي سخت زندگي را از يادمان ببرند.بنابراين جاي تقدير دارد كه نوشي ، با همه ي گرفتاري هايش مي نشيند و حكايت هاي تلخ و شيرين كودكانش را به بياني روان، برايمان تعريف مي‌كند.شايد ديدگاه ما را هم نسبت به دور و اطرافمان تلطيف كند.

ديروز در نمايشگاه كتاب ،يك جلد از كتاب نوشي و جوجه هايش را خريدم و نهصد و نود و نه تاي ديگرش را هم گذاشتم براي اينكه ديگران بخرند( قابل توجه آنهايي كه درتهران هستند)همان ديشب هم نگاهي به آن انداختم و چند تا نكته به نظرم رسيد كه اينجا مي نويسم.

اولاً تبريك ميگويم به نوشي عزيز بابت چاپ شدن كتابش. انشا الله جايزه ادبي يلدا هم نصيبشان شود.

ديگر اينكه قيمت كتاب خيلي مناسب است.اندازه ي پول دوسه تا روزنامه است.البته توي نمايشگاه با بيست درصد تخفيف يعني چهارصد تومان به فروش ميرسيد و اگر يك حساب سرانگشتي بكنيم ، ته آن چيزي براي ناشر يا مولف باقي نخواهد ماند! واضح است كه نويسنده و ناشر ، قصد انتفاع مادي نداشته اند.

نكته مثبت ديگر كتاب ، به نظرم طراحي جلدآن است كه به نظر من خيلي دلنشين است .
كوتاه بودن قصه ها و بيان ساده ي آنها و ملموس بودنشان، نا خود آگاه در ذهن آدم تصوير سازي ميكند. كارتون هاي زيباي داخل كتاب هم به اين امر كمك ميكند. حيف است كه نامي از تصوير گر كتاب در شناسنامه آن نيامده است.

البته شناسنامه ي كتاب ، ايراد ديگري هم دارد. در صفحه شناسنامه ،دوبار به غلط به جاي اسم كوچك نويسنده اسم ديگري تايپ شده. البته چندان چيز مهمي نيست مهم روي جلد است كه درست نوشته شده.

نكته ديگر اينكه تصور ميكنم كتاب به يك مقدمه يا پيش گفتار نياز داشت تا خواننده براي ورود به مطلب آمادگي بيشتري داشته باشد. توضيح كوتاهي براي معرفي شخصيت هاي داستانك ها داده ميشد ويا اشاره اي به روند توليد اين كتاب و عوامل پديد آورنده آن ميشد. چيزي شبيه همان مطالبي كه نوشي در اين پستش نوشته. طبيعتاً بايد فكر آنهايي را كه با اينترنت سر و كار ندارند يا وبلاگ نميخوانند و نوشي را هم از قبل نميشناسند كرده باشيم .حتي اين موضوع شايد با نوشتن يك يادداشت كوچك در پشت جلد كتاب حل بشود. چيزي مثل اينكه: «اين كتاب شامل حكايت هاي شيرين زندگي دو كودك خردسال است كه...چنين و چنان... » و از اين قبيل.

نكته ي ديگري كه به نظرم ميرسد در باره ي تصوير هاي كتاب است. چقدر خوب ميشد نوشي عزيز به شيوه كتاب هاي سيلوراستاين هر دو صفحه ي روبروي هم را به يك قصه و يك كارتون اختصاص ميداد. اينطوري جذابيت و لطافت بصري بيشتري هم پيدا ميكرد.البته كتاب هم كمي حجيم تر ميشد و صد البته هزينه هاي انتشارش هم كمي بيشتر ميشد. اما خوب ، با همين فرم فعليش هم اشكال كوچكي دارد، و آن اينكه گاهي تصوير مربوط به يك داستان ، دوسه صفحه ي بعد از آن آمده. مثلاً قصه ي دكتر و دمكني يا مامان شكمو و يا خيلي از داستانهاي ديگر. اين به نظرم كمي بهم ريختگي ايجاد كرده كه بهتر بود رفع ميشد. البته حدس ميزنم كه مشكل به نرم افزار صفحه بندي آن مربوط باشد.

در كل بايد بگويم به نظرمن كتاب نوشي و جوجه هايش بايد به گونه اي باشد كه مستقل از وبلاگ نوشي و صرف نظر از شناخت بلاگر ها نسبت به ايشان قابل بررسي و توجه باشد. براي نوشي عزيز آرزوي تندرستي و پيروزي در كار ها ميكنم.

-----------------------------
پي نوشت:
اين نوشته صرفاً يك بررسي گذرا است و شكي نيست ايرادهاي جزئي اي كه در انتهاي مطلب ذكر كرده ام( البته اگر بشود اسمش را ايراد گذاشت) ،چيزي از ارزش كتاب كم نمي كند. كما اينكه ممكن است در آن موارد هم يك كارشناس ، نظر متفاوتي نسبت به من داشته باشد. تصور ميكنم انتشار كتاب« نوشي و جوجه هايش» ، يك رويداد مثبت است و صحبت كردن در مورد آن مي تواند مفيد باشد